W Portugalii morze wyrzuca na brzeg różne rzeczy.

Muszle. Kamienie. Drobne kawałki skał wygładzone tak długo, aż tracą ostre krawędzie i zaczynają wyglądać, jakby ktoś obrabiał je cierpliwie przez całe lata.

Podczas spacerów po plaży coraz częściej pochylam się nad nimi i mam wrażenie, że nie tylko ja im się przyglądam.

One też patrzą na mnie.

Jeden kamień jest ciemny i chłodny, z cienką jasną smugą biegnącą przez środek.

Inny ma kolor mokrego piasku.

Muszla obok jest krucha, delikatna i trochę niedoskonała, ale właśnie przez to nie da się od niej oderwać wzroku.

Biorę je do ręki i od razu zaczyna się to znajome poruszenie w głowie.

Jeszcze niczego nie ma.

Nie ma naszyjnika. Nie ma kolczyków. Nie ma gotowego projektu.

Jest tylko kamień i myśl.

Co by było, gdyby połączyć jego chłód z miękką włóczką?

Twardą powierzchnię z delikatnym sznurkiem?

Co by było, gdyby muszlę opleść jakimś splotem, zamknąć w metalowej linii albo pozwolić, żeby drut objął ją tylko odrobinę, bez zasłaniania tego, co najpiękniejsze?

W mojej wyobraźni wszystko jest już prawie gotowe.

Kamień leży na piersi jak mały fragment portugalskiego brzegu.

Muszla porusza się przy uchu.

Włóczka oplata ją miękko, jakby morze spotkało się z domem.

Tylko że pomiędzy „widzę” a „potrafię zrobić” zawsze znajduje się ta sama tajemnicza przestrzeń.

Jak połączyć materiał, który ugina się pod palcami, z kamieniem, który nie chce ustąpić ani o milimetr?

Jak zamocować muszlę, żeby jej nie uszkodzić?

Jak sprawić, żeby kamień lśnił, ale nie stracił swojego naturalnego wyglądu?

Czy trzeba go wypolerować? Pokryć czymś? Zostawić zupełnie surowy?

A może wcale nie chodzi o to, żeby błyszczał najmocniej.

Może wystarczy, że będzie wyglądał tak, jak wyglądał wtedy, gdy podniosłam go z mokrego piasku — ciemniejszy, głębszy, pełen ukrytych kolorów.

Na razie noszę te pomysły ze sobą.

Czasem dosłownie, w kieszeni pełnej kamyków, które miały zostać na plaży, ale jakoś nie potrafiłam ich tam zostawić.

Czasem w głowie, gdzie powstają kolejne wersje: włóczka, sznurek, drut, supeł, splot, pętla, maleńki koszyczek obejmujący kamień.

To jeszcze nie jest biżuteria.

To raczej rozmowa między tym, co znalazłam, a tym, co dopiero próbuję wymyślić.

Morze zrobiło pierwszą część pracy.

Wygładziło kamienie, ukształtowało muszle, odebrało im ostrość i nadało każdej z nich inny charakter.

Teraz chyba czeka, aż zrobię resztę.

A ja jeszcze nie wiem, czy powstanie z tego naszyjnik, bransoletka, zawieszka czy coś, czego na razie nawet nie potrafię nazwać.

Wiem tylko, że pomysł już we mnie pracuje.

Cicho, uparcie i trochę baśniowo.

Bo czasem tworzenie nie zaczyna się od szydełka, włóczki ani gotowego planu.

Czasem zaczyna się od spaceru brzegiem oceanu i małego kamienia, który nagle wygląda tak, jakby od dawna wiedział, że pewnego dnia stanie się czymś więcej.